NPCEU BOARD

Guest


Author Topic: ฝ่ายบริหารประเทศ[เถื่อน] ออกคำสั่งยึดทรัพย์ของ บุคคล {ทรัพย์สินของ นายกรัฐมนตร  (Read 284 times)

svenskaeu

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3802
[/b]
     ฝ่ายบริหารประเทศ[เถื่อน] ออกคำสั่งยึดทรัพย์ของ บุคคล {ทรัพย์สินของ นายกรัฐมนตรีหญิง คนแรกของ ประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็น

อสังหาริมทรัพย์ (บ้านและที่ดิน) รวมทั้ง บรรดาเงินทอง และ เงินฝากในธนาคารฯต่างๆในประเทศ ซึ่งอาจรวมเอา หุ้น, หุ้นกู้, ตราสารต่างๆ ที่มีผลผูกพัน ตามกฎหมาย ซึ่งอาจคิด ราคา เป็น เงินทองตราได้}

๑. คำสั่งให้ยึดทรัพย์ดังกล่าว เป็น คำสั่ง ที่ออกโดยไม่ชอบด้วย กฎหมาย และ เป็นปฏิปักษ์ต่อ หลักการ ที่บังคับใช้กันอยู่ ตามที่มีบัญญัติไว้ โดยกฎหมายระหว่างประเทศ (Contrary or in violation of International Law or the Customary Rules of International Law)

๒. อีกทั้ง คำสั่งดังกล่าว เป็น คำสั่งที่ออกโดย รัฐบาล หรือ ฝ่ายบริหารประเทศ โดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย (Outlawed Government) การกระทำดังกล่าว จึงเป็นต้นเหตุของ การเรียกร้อง, ฟ้อง เพื่อเรียกเอา ค่าเสียหาย และ ค่าปรับไหม (the illegitimated order gives risen to compensation and forfeiture lump – sum of money) กันได้ ภายใต้ กฏเกณฑ์ข้างต้น

๓. ดังจะเห็นได้ จากกรณีตัวอย่าง ที่รัฐบาลคิวบา โดย ประธานาธิบดี ฟิเดล คราสโต (Cuban Government by President Fidel Castro) ได้ออก คำสั่งยึดทรัพย์ นาย Alfred Dunhill (อ่านว่า อัลเฟรด ดันฮิว) ผู้นำเข้า และ ขาย ใบยาสูบ และ บุหรี่ซิกการ์ ในตลาดยาสูบของ กลุ่มประเทศยุโรป หรือ EEC และ สหรัฐอเมริกา แล้วเกิดการฟ้องร้องของ บริษัท อัลเฟรด ดันฮิว จำกัด

๔. ดังปรากฏตามคดี ที่อยู่ในระหว่างการพิจารณาของ ศาล Supreme Court ในคดีหมายเลขแดงที่ 73 – 1288 ในระหว่าง Alfred Dunhill of London Inc., v. Cuba (1976) โต้แย้งกัน เพื่อนำคดีไปสู่ศาล Supreme Court ในวันที่ ๑๐ ธันวาคม ปี ค.ศ. ๑๙๗๔ ศาลวินิจฉัยชี้ขาดในวันที่ ๒๔ พฤษภาคม ปี ค.ศ. 1976

๕. ซึ่งในขณะที่พิพาท เป็น คดีกันอยู่นั้น เป็น ช่วงเวลาหลัง ปี ค.ศ. 1960 (อันเป็นปีที่รัฐบาลคิวบา ออก คำสั่งมายึดทรัพย์ของ นักลงทุนต่างชาติ รวมทั้ง นักลงทุนชาวอเมริกัน) และ คดี ยังไม่มี การชี้ขาด ตัดสินคดี โดยศาล Supreme Court ในขณะนั้น ยกเว้น คดี Banco Nacional de Cuba v. Sabbatino, 376 U.S. 398 (1964) เพียงคดีเดียว

๖. ที่ผู้เป็นโจทก์ในคดี ได้ยกข้อต่อสู้ว่า “ ทฤษฎี และ หลักเกณฑ์ รวมทั้ง ภาคปฏิบัติทางกฎหมายจาก Act of State Doctrine ย่อม นำมาใช้ บังคับ แก่ การยึดทรัพย์สินโดยมิชอบ และ ที่ขัดต่อ หลักเกณฑ์ของ กฎหมายระหว่างประเทศ (the International Law or The Customary Rules of Internat- ional Law) มิได้”

๗. **เมื่อผู้ออกคำสั่งยึดทรัพย์ ไม่ ปฏิบัติการชดใช้ ค่าเสียหายที่รวดเร็ว เป็นธรรม และ อย่างมีประสิทธิภาพ ให้แก่ ผู้ต้องถูกยึดทรัพย์ หรือ ผู้เสียหาย (to compensate in a just, prompt and effective manner) ที่เป็น หลักในทางปฏิบัติของ กฎหมายระหว่างประเทศ**

๘. แม้ในขณะนั้น จะเกิดรัฐบัญญัติ หรือ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม The Second Hicken – Looper Amendment, 1968 – 1969 ออกมาใช้บังคับ อันเป็นแก้ไข เพิ่มเติม the Foreign Assistance Act, 1960 – 1961แล้ว

๙. ศาล อุทธรณ์เขต และ ศาล Supreme Court จึงแสดงออก ซึ่ง การไม่ยอมรับ ทฤษฎีทางกฎหมาย และ ภาคปฏิบัติของ the Act of State Doctrine อีกต่อไป โดยแน่แท้ ในผลของ คดีดังกล่าวข้างต้น อันเนื่องมาจาก หลักเกณฑ์ที่ว่า “ชาติที่เจริญแล้ว ออกกฎหมายภายในของ ตน ออกมา อุดช่องว่าง ทางกฎหมายของ กฎหมายระหว่างประเทศ” (ขอให้ไปศึกษา คดีดังกล่าวข้างต้น ตามหมายเลขคดี ที่อ้างอิง ผ่าน เครื่องอ่านของ กูเกิ้ล)

๑๐. นี่จึงเป็นผลของ การอุดช่องว่างทาง กฎหมายระหว่างประเทศ แบบชาญฉลาดของ บรรดานักกฎหมายในประเทศสหรัฐอเมริกา หาใช่ “เรื่องปาฏิหารย์ทางกฎหมาย หรือ การประกาศว่า [ข้าฯ คือ อธิปัตย์] แบบเพ้อเจ้อ ขาด ไร้ หลักการ และ หลักเกณฑ์ ทางกฎหมาย” ในสไตล์ “ศรีธนญชัย” แต่อย่างใดไม่. ..................... (มีต่อ)crThanboon Chiranuvat           

svenskaeu

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 3802
Alfred Dunhill Of London, Inc. v. Cuba

   
ARGUED
Dec 10, 1974
GRANTED
May 13, 1974
ADVOCATES
Victor S. Friedman
argued and reargued the cause for the petitioner
Antonin Scalia
for the United States, as amicus curiae, by special leave of Court
Victor Rabinowitz
argued and reargued the cause for the respondents
Facts of the case
In 1960, the government of the Republic of Cuba confiscated the businesses of several Cuban cigar manufacturers. The Republic named “interventors” to take over and run the businesses. The interventors continued to ship cigars to foreign purchasers, including in the U.S., and some purchasers mistakenly paid money owed to the original owners for cigars shipped before the takeover. The interventors refused to return the money. The original owners fled to New York and sued the purchasers for trademark infringement and compensation for money paid to the interventors for past shipments. The district court held that the 1960 intervention was an “act of state” so U.S. courts had no power in the matter. Under the act of state doctrine, the courts of a sovereign cannot question the acts of another sovereign within its own borders. The court did, however, have power over the amounts mistakenly paid for pre-intervention shipments. The purchasers were entitled to set off their mistaken payments against amounts due for post intervention shipments. One purchaser, who was entitled to more than it owed, received an affirmative judgment.

The U.S. Court of Appeals for the Second Circuit affirmed in part and reversed in part. The court held that the 1960 act was an “act of state”, but also held that the interventor's refusal to pay back the mistaken payments was also an act of state. The purchasers could still set off the amount they were entitled to against the amount they owed, but the court reversed the ruling for the one purchaser who received an affirmative judgment.

Question
Is the interventor’s refusal to return money mistakenly paid to them an act of state that cannot be questioned in U.S. courts?

Conclusion
Sort:  by seniority by ideology
5–4 DECISION FOR ALFRED DUNHILL OF LONDON, INC.
MAJORITY OPINION BY BYRON R. WHITE
Potter Stewart
Stewart
Thurgood Marshall
Marshall
William J. Brennan, Jr.
Brennan
Byron R. White
White
Warren E. Burger
Burger
Harry A. Blackmun
Blackmun
Lewis F. Powell, Jr.
Powell
William H. Rehnquist
Rehnquist
John Paul Stevens
Stevens
No. In a 5-4 decision, Justice Byron R. White wrote the majority opinion reversing the lower judgment. The Supreme Court held that the record contained no evidence to support an act of state. There was no statute, decree or order by the Cuban Government refusing to pay, only a statement by the interventor’s counsel during trial. The interventors did not possess governmental power just because the Cuban government appointed them. The affirmative judgment for the one purchaser was restored.

Justice Lewis F. Powell wrote a concurrence, expressing that even in cases involving purely political matters, the courts must decide for themselves whether abstention is necessary, and it was not necessary in this case. Justice John Paul Stevens wrote a concurrence, agreeing that the act of state doctrine did not bar the judgment in favor of the purchasers.

Justice Thurgood Marshall wrote a dissent, stating that the interventor’s refusal to pay over the mistaken funds was an act of state regardless of the lack of an express decree by the Cuban government. Justice William J. Brennan, Justice Potter Stewart, and Justice Harry A. Blackmun joined in the dissent.

Cite this page
APABluebookChicagoMLA
"Alfred Dunhill Of London, Inc. v. Cuba." Oyez, 3 Feb. 2018, www.oyez.org/cases/1974/73-1288.


https://www.oyez.org/cases/1974/73-1288